Accueil

 

Σαραντακονταετία

MELMAN Charles
Date publication : 22/03/2018
Dossier : Traduction éditoriaux

 

Η Association θα κλείσει σύντομα τα 40 της χρόνια και το ερώτημα που τίθεται στα μέλη της είναι το αν για τα επόμενα χρόνια θα είναι πάντα σε θέση να εξασφαλίζει την διατήρηση και την προαγωγή του επιστημονικού τομέα της.

Κοιτάζοντας την ιστορία της, βλέπουμε εύκολα πως έχει προκαλέσει τουλάχιστον δυο τύπους επανάστασης. Η μια κατευθυνόμενη ενάντια σε εκείνον που κάποια στιγμή υποτίθεται πως την ενσάρκωνε, και επιλέγεται γι αυτόν τον σκοπό, και τον όποιον θα εγκαλέσουν για το ότι δεν εγγυήθηκε την ναρκισσιστική προώθηση, αναμενόμενη από κάθε ανθρώπινη ομάδα. Η άλλη έχει σχέση με το γεγονός ότι η ψυχανάλυση δεν έχει κοινή προέλευση  , ο καθένας δεν έχει για βάση παρά μόνο την ατομική προέλευση της δίκης του φαντασίωσης, το οποίο η θεραπεία, εξάλλου, μπόρεσε να ενθαρρύνει. Η κοινότητα των αναλυτών δεν μπορεί λοιπόν να κρατηθεί παρά μόνο από την από κοινού υιοθέτηση μιας δεοντολογίας, όχι με την στωική παραδοχή πως το μηδέν (λεκτόν) είναι ενοποιητικό, αλλά με την αναγνώριση του γεγονότος ότι η λατρεία του Ενός είναι οριστικά διαχωριστική.

Όπως επισήμανα  κατά τη διάρκεια των σεμιναρίων πάνω στους mi-grants, και τα οποία συγκέντρωσαν το ήμισυ της Αssociation, η εξουσία του αποκλεισμού του Ενός ξεκινάει από το ίδιο το  εσωτερικό της οικογένειας, η οποία έχει στη διάθεση της ένα μοναδικό σύμβολο να μεταφέρει: στις μπασταρδεμένες οικογένειες μας, αυτό που θα διεκδικήσουν οι κληρονόμοι, ακόμη και αν αυτό είναι ένα σερβίτσιο πιρουνιών για στρείδια.

Πως το κλινικό πάθος των συναδέλφων μας ψυχιάτρων δεν τους οδήγησε να αναγνωρίσουν ότι η υπόθεση του Ενός μέσα στον Άλλο, χειριστή του συνειδητού και ενάντια στο οποίο εξεγείρεται χωρίς επιτυχία το ένα του ασυνείδητου υποκειμένου ήταν δεόντως ένα ψυχωτικό φαινόμενο;

Αναμφισβήτητη συλλογική ψύχωση από τη στιγμή που η έκφραση του είναι οπλισμένη, δεδομένου ότι αντιλαμβάνεται τον συμβολικό πατέρα ως πραγματικό πατέρα, καταργεί την ετερότητα προς όφελος του φονταμενταλισμού. Το μη-όλο σταματάει όταν από το να είναι  το συμπλήρωμα του Ενός γίνεται  το Όλον εχθρός, στον καθρέφτη .

Περιστασιακά, προκύπτει ξαφνικά ο ουσιαστικός χαρακτήρας αυτής της έλλειψης στον Άλλο, την οποία ο νευρωτικός επιχειρεί να κρύψει με την επιβεβαίωση της επάρκειας της δίκης του υποκειμενικότητας και, αν παίζει συλλογικά, με ένα πατρογονικό Ένα τρελό.

Ο ψυχαναλυτής μετράει το ενδιαφέρον γι αυτό πάνω στο τι, χωρίς αυτό να είναι η αιτία, έχει να βασιστεί.

Σ. Μελμάν - 17 Μαρτίου  2018

 

μετάφραση : Yorgos Dimitriadis

Espace personnel