Tebaayız, değil mi, bu gayet iyi biliniyor.

Öncelikle, konuşmak için bizi koşullarından geçmeye zorlayan ana dilimizin.

Ve tam da bu güzel düştü, Fransızca burada bize ödül gibi o çift anlamlılardan birini veriyor: belki özne veya belki de özne değil (assujetti)de. Ben, birinci şahıs olarak, tam da en radikal olarak belirlendiğim yere, yani dilimin ve bana aktardığı zevkin koşullarında gelmeye çağrıldım.

 Acayip bir paradoks, ayrıca bu tüm dillerde bu kadar hassas değil.

Her halükârda, psikanaliz: analizde ve olası sorumluluğunun   uygulamasında, her şekilde, eğer bunla rahatlıyorsa, genellikle bu zevke geri dönmeyi tercih eder.

Bir sonraki kış seminerimiz- önerme ve avatarları- bu gerilemeyi ve buna adanmış olup olmadığımızı irdelemek için bir fırsat olacak.

Stéphane Thibierge

Çeviri: Derya Gursel